![]() Event
|
Event7 deadly embarassements / embrassementsAankondiging 28 augustus 2000
The 7 deadly embarassements verwoordt het onbehagen van mensen waar een crisis optreedt tussen de ik- en de wij-beleving. Wij-belevingen worden steeds zeldzamer en Sartre lijkt meer dan ooit toepasselijk: "l'enfer, c'est les autres". Op welke manier die "hel" dan ervaren wordt krijgt vorm via de collage. 7 dodelijke vervelingen slaat op een aantal gedragingen waar maatscheppelijk aanstoot aan wordt gegeven, is een moderne interpretatie van de "7 hoofdzonden" - al geruime tijd als achterhaald te beschouwen - en het vervolg 'embrassements' in de titel nodigt uit om de overgang te maken van "vervelingen" naar "omhelzingen" : een sprankeltje hoop, een positief woord, ware het niet dat dit woord in samenhang met het begin van de titel dan ook geinterpreteerd kan worden als de "7 dodelijke omhelzingen". Nocturnal Transmissions - 3 oktober 2000Concept Nocturnal
transmissions tracht een ironische commentaar te formuleren op een selectie van
maatschappelijke fenomenen en ontwikkelingen door ze te interpreteren, los te wrikken uit
hun verpakkingen of formule en de wetmatigheden die er aan de basis van liggen te
ontmaskeren en te gebruiken als media voor nieuwe betekenissen ; nieuwe zingeving. Zo
komen de prioriteit van communicatiekwantiteit over kwaliteit aan bod, wordt aandacht
gevraagd voor de ervaring van het sublieme als alternatief voor de consumptie van het
seriële.
De "commentatoren" (voor de gelegenheid in de huid van muzikanten) trekken zich (als verhaal binnen het verhaal) daarvoor ter bezinning terug gedurende 1 nacht waarbij ze de stad gehuld in zijn nachtkleed schouwen : het leeggedruppelde mensenloze kader waarbinnen de schoonheid van de menselijke afwezigheid geschouwd kan worden precies in een -weliswaar onvolledige- inventaris van sporen (overblijfselen residu) van menselijkheid, beetje bij beetje vermengd met de eigen eigenzinnige interpretaties van de commentatoren. In tijd evolueert "Nocturnal transmissions" van schemer over nacht naar ochtendnevel. Momenten gedurende dewelke het geloof in de objectiviteit, in het principe van "what you see is what you get" nagenoeg opgegeven wordt. Want analyses in zwart en wit zijn er voor zij die vastklampen aan simplistische zekerheden. Geloof in digitaal redeneren veroorzaakt vertrouwen in kwantiteit. Aan de basis heeft men immers toch de veilige zekerheid van de allergrootste eenvoud. Maar cultuur kan je niet terugvoeren op dit principe. Intensiteit en duurzaamheid van de ervaring, complexiteit, gelaagdheid en voortdurende verwondering zijn de stille wateren waaraan de muzen zich laven. Vorm Twilight Ritual maakt expressieve, melodieuze, lyrische electronische muziek, waarbij complexe fragmenten van traditionele klanken en experimentele muziek worden gebundeld in toegankelijke 'songs'. Vele expressies vinden echter hun gading in ambient muziek : klankcollage's met minder houvast qua structuur of melodie. De ideeen van Twilight Ritual worden bovendien ook vormgegeven door grafische media en poezie. Daarom werd gekozen voor een opzet waarin de verschillende aspecten gecombineerd worden : de muziek wordt (deels) live gebracht, onderlijnd door krachtige grafische statements en poetische inlassingen. Muzikaal : De complexiteit van de meeste composities laten niet toe dat alle instrumenten live worden gespeeld. Daarom zal op het concert beroep gedaan worden op enerzijds de computer, anderzijds enkele gastmuzikanten.
|